Traumabankje

Traumabankje · 02. april 2022
Vandaag voel ik me depressief. Ik verlies het contact met mijn onderlichaam en dat doet me voelen als een klein meisje die de weg niet weet. Waar ik gisteren nog met mijn voetjes op de aarde danste en na lange tijd eindelijk weer contact durfde te maken met mijn onderrug en billen, heb ik me nu helemaal teruggetrokken uit mijn onderlijf. Bang voor contact, bang voor het fragiele leven dat daar wacht. Ik ben afgevallen en daardoor voelt alles niet meer in proportie en de verbinding met mijn...
Traumabankje · 01. april 2022
Ze zeggen wel eens dat wandelen de beste vorm van therapie is. Tijdens zo'n wandeling kan je alles overdenken en je maakt bepaalde stofjes los die je dan weer gelukkig maken. Vandaag heb ik zo'n wandeling. Mijn lichaam wijst me het pad van de gebaande weg. Alleen dat al voelt even weer bevrijdend. De laatste tijd ben ik veel met mijn lichaam bezig op negatieve wijze. Het is verandert en voelt niet meer aan zoals voorheen. Tijdens een wandeling merk ik dit vaak extra erg. Dit keer wandelt mijn...

Traumabankje · 29. maart 2022
Ik plof neer en bestel een cappucino. Ach, en als ik dan toch lekker zit en schrijf, bestel ik er gewoon nog eentje. Met het grootste gemak loop ik naar de balie en vraag ik om nog een rondje. Oja, en ik irriteer me zelfs even aan et feit dat ik niet net als de vrouw achter de balie gewoon wat te doen heb. Het lijkt normaal, een koffie bestellen, jezelf een beetje verwennen, last hebben van wat mixed feelings. Maar dat is het zeker niet. Terwijl ik het doe, besef ik me dat ik nog geen twee...

Traumabankje · 22. juni 2020
Het waren hoogspanningsdagen. Ik stond op ctrl allert, op hoofdletter 'AAN'. Het gevoel maar niet te kunnen rusten, niet slapen te mogen gaan, omdat er echt iets opgelost moest zijn. Het vergde een heleboel van mijn lichaam en brein. Ik heb geweten dat ik ontspannen moest, maar ik wist niet hoe. Gelukkig begon ik in de loop der dagen het 'kindgevoel' te herkennen in mij. Dat bracht me weer wat terug in de realiteit. ik verloor me zelf in het kind van die tijd. Arm meisje, had het maar geweten...

Traumabankje · 24. januari 2020
Vandaag zet ik die stap, die ene kleine stap. Zomaar. Die zonder dat ik het besef, misschien wel de grootste stap is van de afgelopen periode. Achteloos, moeiteloos. En toch weet ik erna. “hij is het geweest'. Soms weet je niet welke stappen je moet zetten. Dan weet je, ik voel dat ik iets moet doen om ergens door te komen, maar ik weet niet hoe. Achteraf bleek die opmerking in de supermarkt het moment te zijn, om voor eens en voor altijd van je goedgemutste goedwilligheid af te zijn. En zo...

Traumabankje · 07. december 2019
Meestal is dat alleen zijn niet zo fijn. Lange periodes was het best een ding. Ik geniet heus van een kopje koffie in de zon. Een boek lezen en vooral schrijven in mijn eentje is heel fijn. En ja er waren dagen dan ging ik zelfs alleen op reis. Het heeft zo zijn voordelen en kan echt heerlijk zijn. Maar de meeste tijd van mijn leven verlang ik toch naar samen zijn.

Traumabankje · 08. november 2019
Vandaag ben ik op Curaçao, niet echt natuurlijk, maar in gedachten reis ik daar naar terug. Ik ben daar vaker, want alles komt daar samen. Voor mij zijn het een soort van sleutelmomenten. Want ik ben er vaker dan eens geweest. Lekker zou je zeggen. Terug denken aan de zon, liggen onder de palmbomen en zwemmen met dolfijnen in de zee. Die prachtige momenten zijn er voor mij ook zeker geweest. Dat dachten mensen ook vaak als ik daar heen kon. Een tropische vakantie vol ontspanning.

Traumabankje · 06. november 2019
Op het stoepje voor mijn huis, geniet ik van de zon. Maar ik ben er met mijn aandacht niet bij. Er heeft zich teveel afgespeeld in deze week. Dan komt de buurvrouw even naast me zitten, ze wil me graag wat laten zien. En dan zijn we even stil. Ik weet niet wat ik moet zeggen en dat hoeft dus blijkbaar ook niet. Ik vertel haar dan kort en wat nonchalant waar ik die week mee worstel en zij blijft daarbij even stil. Ik voel haar aanwezigheid en dat is lang geleden voor mij. Dat iemand er echt is...

Traumabankje · 09. september 2019
Al tijden probeer ik me niet meer aan regels te houden, want ik hou er niet van de dingen te doen zoals ze horen. Dan ben ik niet mezelf. Ik wil het doen zoals het voelt, zoals het goed is voor mij, zoals ik het wil. En toch kom ik iedere keer als ik het wil doen zoals het voelt, de oude regels tegen in mij. Zoals ik het op een dag heb geleerd, me laten aanpraten, de angst het heb laten winnen over mij. Met regels van mensen om me heen of van de maatschappij. Vroeger vertelde ik mensen meteen...
Traumabankje · 12. juli 2019
"de tijger ontwaakt', dat is de titel van het boek dat me veel heeft gegeven in het hele hulpverleningsproces. Het boek liet me weten wat een trauma is en betrok daar heel veel bij van het lichamelijke proces. Want het lichaam weet precies wat het allemaal meegemaakt heeft. Ook als de hersens dat niet kunnen begrijpen of de woorden er in het hoofd niet voor zijn. Ze doen in het lichaam nog datgene waar ze in opgesloten zijn. Wat destijds te eng was om te uiten of waar het lichaam ten tijde van...

Meer weergeven