Levensbankje · 10. september 2022
Pijn is fijn, zeggen ze wel eens. Nou, ik vind deze pijn helemaal niet fijn. Ik kan niet goed uitleggen wat ik precies met mijn benen heb gedaan, maar ze doen pijn. Het is net of ze niet meer in de juiste verhouding willen staan en dat maakt bewegen lastig en pijnlijk. Geloof in het herstelproces is er ten dele en daarvoor is rust natuurlijk noodzakelijk. Ik probeer het bewegen af te wisselen met af en toe even liggen. Maar van het liggen word ik gek. Zodra de pijn start en ik denk dat het het...
Levensbankje · 14. augustus 2022
Stilte is goed, heerlijk. Ik kan het me soms alleen maar vol verlangen herinneren. Aan een meertje in Zweden. Stilte als ik zit te luisteren naar de vogels op een terras. Of met een goed glas wijn op de bank op een fijne donkere stille avond. Helemaal in contact. Ik mis het. De laatste tijd is er alleen maar drukte, noodverkeer, angst en veel onbelans. Ik leef in chaos. Ik let niet meer op mijn intuïtieve brein en ik heb geen idee meer hoe ik stil moet zijn. En als de stilte even tot me komt,...

Traumabankje · 14. juni 2022
Ik hou ervan als de dingen kloppen. Een ziekte die ik als kind niet overleef, omdat er in mijn jeugd een heleboel niet klopt. En als dingen niet kloppen, dan probeer ik ze af te dwingen, kloppend te maken. Zodat het leven weer veilig voor me voelt. Maar ik weet dat dat niet werkt. Al een poosje ben ik ervan overtuigd dat mijn lijf niet klopt en dat is lastig. Want zonder dat het klopt wil ik het leven niet echt. Gevoelens stromen niet en ik mis de verbinding met mijn lijf. Kleine stroompjes...

Levensbankje · 12. juni 2022
Ik lig in het gras, starend naar de blauwe hemel. Mijn voeten raken de sprietjes en er kriebelen beestjes over mijn tenen. De zon brandt op mijn wangen. Dat is helemaal niet zo, maar ik maak het zo. Dat is leuker voor mijn blog. Het schrijft lekkerder weg dan dat ik zit te dagdromen en te fantaseren op de bank in het donker. 'Dagdromen is een krachtig wapen tegen verveling en afstomping,' schrijft Suzan Smit in haar nieuwe boek 'de wijsheid van de heks'. En dat heb ik geweten als kind. Uren kon...

Levensbankje · 04. juni 2022
Ik lees, of ik lees eigenlijk niet. Ik staar naar de letters, volg de woorden met mijn ogen op het papier. Maar ik lees de zinnen niet. Ik ben met mijn aandacht steeds ver weg en moet steeds weer met mijn aandacht terug om uit de woorden het verhaal te ontcijferen. De laatste tijd ben ik met mijn aandacht en lichaam afgeleid. Het is af en toe net of ik wat van de aarde glijd. Ik ben er wel, maar ik ben er niet. Iets vertelt me dat ik moet aarden. Met mijn voeten weer tot de grond moet komen. En...

01. juni 2022
'learn to sit back and observe. Not everything needs a reaction' Dat is de spreuk die ik vandaag lees op internet. Dat klinkt als erg toepasselijk voor wat ik deze twee dagen aan het doen ben. En het klinkt ook aardig mindfullness: een kunst die ik even een beetje vergeten ben. De afgelopen weken ben ik erg bezig met het wel en wee van de bewegingen in mijn hoofd en lijf. Of eigenlijk bezig met wat er wel en niet leeft. Alles wat ik wel en niet voel valt me op. En ik ben naar een verklaring op...

Levensbankje · 30. mei 2022
Nog nooit begreep ik zo erg hoe belangrijk bewegen voor mij is nu ik me beperkt voel in mijn vel. Mijn benen bewegen als rubber en alles voelt ongemakkelijk en op de tast. Want mijn hoofd lijkt er al lang niet meer bij, bij al die doorzettende bewegingen van mij. Voor mij op de tafel ligt de baby van een vriendin. Vrolijk speelt ze met haar armpjes en beentjes en maakt daar heerlijke geluidjes bij. Een prachtig gezicht. 'Ik ben zo blij dat ik me bewegen en uitdrukken kan' lijkt ze uit te...

Levensbankje · 26. mei 2022
Een fijne tekening en een kop koffie met een zelfgebakken brownie, later wat swingen op muziek in de keuken. Dat is het resultaat van vandaag. Oja, en een gevoel van liefde met een lach. Ik pak mijn boek erbij. 'alsof we alleen als persoon kunnen groeien als we lijden. Terwijl dingen die plezier geven nooit tijdsverspilling zijn', lees ik. En dat maakt het genot van een extra kop koffie extra groot. Want het mag volgens de schrijfster, en het mag van mijzelf. Waar ik het ben verloren weet ik...

Traumabankje · 23. mei 2022
Al eerder leerde ik dat het lichaam praat. Een artikel over de wijsheid van het lichaam doet me aan deze wetenschap herinneren. Een lichaam vertelt natuurlijk over wat je nodig hebt, het nodigt je uit om plezier te hebben en het leert je waar je grenzen liggen. In de tijd dat ik voor het eerst bewust met de stemmen van mijn lichaam te maken kreeg was een verdrietige periode. Het lichaam vertelde me namelijk veel over mijn verleden. Dat betekende dat er misbruikherinneringen in opgeslagen lagen...

Traumabankje · 21. mei 2022
Mijn lijf zegt nee en ik zeg ja en dat voelt vreselijk raar. Van onderen schreeuwt het al dagen: ‘laat me niet alleen, laat iemand erbij!’Ik kan niet meer. Van boven zegt het. Ik wil met alle dingen mee, ik wil zo graag weer alleen. Ik wil leven wat ik leef. Vandaag lukt het me eerst niet de paniek de baas te zijn. Ik heb het vaker gehad, zo’n trauma gevoel. Het is of de wereld om me heen wegzakt en ik heb iemand nodig om me heen. Maar ik weet niemand. Het is een oud gevoel van vroeger....

Meer weergeven